GENEL GEREKÇE
Anayasanın
2. maddesinde Cumhuriyetin nitelikleri arasında sayılan "sosyal
devlet" ilkesi, devletin toplumdaki ekonomik ve sosyal açıdan zayıf
kesimleri korumasını, gelir dağılımındaki adaletsizlikleri gidermesini ve
vatandaşlarına insanca bir yaşam düzeyini garanti etmesini şart koşar. Sosyal
devletin en somut tezahür alanlarından biri de kişilerin barınma ihtiyacının
güvence altına alınmasıdır.
Anayasa’nın " Devletin
temel amaç ve görevleri" başlıklı 5. maddesi; kişilerin ve
toplumun refah, huzur ve mutluluğunu sağlamayı, insanın maddi ve manevi
varlığının gelişmesi için gerekli şartları hazırlamaya çalışmayı devletin temel
ödevi olarak saymıştır.
Bu doğrultuda Anayasa'nın "Konut Hakkı"
başlıklı 57. maddesi; "Devlet, şehirlerin özelliklerini ve çevre
şartlarını gözeten bir planlama sınırları içinde, konut ihtiyacını karşılayacak
tedbirleri alır..." hükmünü amirdir. Bu hüküm devlete sadece yeni konut
yapma veya edindirme yükümlülüğü yüklememekte; aynı zamanda kişinin barınma
ihtiyacını karşılayan meskenini, ağır mali yükler veya vergi baskısı sebebiyle
kaybetme ya da geçim sıkıntısına düşme riskine karşı koruma sorumluluğu da vermektedir.
Öte yandan, Anayasa'nın "Vergi Ödevi" başlıklı
73. maddesinde yer alan "Herkes, kamu giderlerini karşılamak üzere, mali
gücüne göre, vergi ödemekle yükümlüdür. Vergi yükünün adaletli ve dengeli
dağılımı, maliye politikasının sosyal amacıdır." ilkesi uyarınca;
vergilendirmede "ödeme gücü" ve "sosyal adalet" esas
alınmalıdır.
Mevcut Emlak Vergisi Kanununda, tek meskene sahip muhtaç,
emekli, dul ve yetimler gibi belirli kesimlere sıfır oranlı emlak vergisi
imkânı tanınmış olsa da; tek bir meskende fiilen ikamet eden veya birden fazla
meskene sahip olmakla birlikte barınma ihtiyacını tek bir mesken üzerinden
karşılayan vatandaşlarımız bu muafiyetten yararlanamamaktadır.
Ticari
bir kazanç elde etme amacı taşımayan, tamamen asgari yaşam standardı ve barınma
hakkı kapsamında kullanılan brüt 200 m²’yi geçmeyen tek meskenlerin
vergilendirilmesi, adaletli vergilendirme ilkesiyle bağdaşmamaktadır.
Kanun
Teklifi ile; tek meskene sahip olanların brüt 200 m²’yi geçmeyen bu meskenleri
ile, birden fazla meskene sahip olanların fiilen ikamet ettiklerini beyan ve
tevsik ettikleri brüt 200 m²’yi geçmeyen tek meskenleri emlak vergisinden muaf
tutulmaktadır.
Düzenlemeyle; düşük ve orta gelirli vatandaşlarımızın en temel ihtiyacı olan barınma hakkının kullanılmasının desteklenmesi ve vergi yükünün adaletli dağılımının temini amaçlanmaktadır.
MADDE
GEREKÇELERİ
MADDE
1-Madde
ile barınma ihtiyacını karşılayan, brüt yüzölçümü 200 m²’yi geçmeyen tek
meskene sahip olanların bu meskeni ile birden fazla meskene sahip olanların
fiilen ikamet ettiklerini beyan ve tevsik ettikleri brüt yüzölçümü 200 m²’yi
geçmeyen tek meskeni emlak vergisinden muaf tutulmaktadır. Böylece konut edinme
hakkının kullanılması desteklenmekte ve söz konusu vergilendirmede sosyal
amacın dikkate alınması sağlanmaktadır.
MADDE
2-
Yürürlük maddesidir.
MADDE
3-
Yürütme maddesidir.
1319
SAYILI EMLAK VERGİSİ KANUNUNDA
DEĞİŞİKLİK
YAPILMASINA DAİR KANUN TEKLİFİ
MADDE 1- 29/7/1970
tarihli ve 1319 sayılı Emlak Vergisi Kanununun 4
üncü maddesinin birinci fıkrasında yer alan “(a), (b), (s), (y) ve (z)
fıkraları” ibaresinden sonra gelmek üzere “ile
brüt yüzölçümü 200 m²’yi geçmeyen tek meskene sahip olanların bu meskeni” ibaresi ve maddeye aşağıdaki fıkra
eklenmiştir.
“aa) Brüt yüzölçümü 200 m²’yi geçmeyen tek meskene sahip
olanların bu meskeni ile birden fazla meskene sahip olanların fiilen ikamet
ettiklerini beyan ve tevsik ettikleri brüt yüzölçümü 200 m²’yi geçmeyen tek
meskeni.”
MADDE 2-Bu Kanun
yayımı tarihinde yürürlüğe girer.
MADDE 3-Bu Kanun
hükümlerini Cumhurbaşkanı yürütür.