ZORUNLU EĞİTİMDE
ISRAR, EĞİTİMİN NİTELİĞİNİ GÖLGELİYOR!
12 yıllık zorunlu
eğitim anlayışı, bilimsel veriler ve toplumsal gerçekler ışığında yeniden
değerlendirilmelidir. Her öğrenciyi aynı süre boyunca aynı akademik kalıba
mahkûm etmek, bireysel yetenekleri, öğrenme farklılıklarını ve mesleki
eğilimleri görmezden gelmektir. Bunun bedelini öğrenciler motivasyon kaybıyla,
aileler çaresizlikle, toplum ise karşılanamayan mesleki ihtiyaçlarla
ödemektedir.
Zorunlu eğitimin
süresini ve yapısını yeniden düzenlemek, çocukları ve gençleri eğitimden
uzaklaştırmak anlamına gelmemelidir. Asıl mesele, eğitimde süreyi değil,
niteliği ve amacı merkeze almaktır.
Millî Eğitim
Bakanlığı, öğrencileri tek bir eğitim modeline
zorlamak yerine temel kademelerden itibaren yeteneklerini, ilgilerini ve
öğrenme ihtiyaçlarını belirlemeli; akademik, mesleki, teknik ve sanat odaklı
eğitim seçeneklerini güçlendirmelidir.
Ahlaki gelişimi,
sorumluluk bilincini, üretkenliği ve toplumsal aidiyeti önceleyen bir eğitim
sistemi kurulmalıdır.
Çocukları sisteme
uydurmaya çalışan değil, sistemi çocukların fıtratına ve kabiliyetlerine göre
şekillendiren bir eğitim anlayışı geliştirilmelidir. Eğitimde reform,
tabelaları değiştirmekle değil, yanlışta ısrarı bırakmakla başlar.
FON MESELESİ,
LİYAKAT VE DENETİM
Bir ülkede
milyonlarca insan geçim derdiyle boğuşurken milyarlarca liralık fon meselesinin
gündeme gelmesi, yalnızca finansal bir kriz olarak değerlendirilemez. Bu durum,
kamu yönetimindeki sorumluluk ve denetim mekanizmalarının ne ölçüde etkin
işlediği sorusunu da gündeme getirmektedir.
Emekli aylığıyla
ayakta kalmaya çalışan, asgari ücretle kirasını ve mutfak masrafını
denkleştiremeyen, dar gelirine rağmen birikim yapmaya uğraşan vatandaşın
hakkını kim, nasıl koruyacak? Vatandaşın sofrası her geçen gün küçülürken ve
birikimleri risk altına girerken kamu yönetiminin ehliyet, liyakat ve denetim
sorumluluğu ciddi bir şekilde sorgulanmalıdır.
Kurumların varlık
sebebi, vatandaşın hakkını gözetmek, hukuku herkese eşit uygulamak ve kamu
güvenini tesis etmektir. SPK’dan MASAK’a, BDDK’dan Hazine yönetimine ve Borsa
İstanbul’a kadar ilgili kurumların görev ve sorumlulukları bütün yönleriyle
gözden geçirilmelidir. Denetim mekanizmaları, görevlerini zamanında ve gereği
gibi yerine getiremediğinde zarar gören yalnızca yatırımcılar değil, devletin
kurumlarına duyulan güvendir.
Bu nedenle bugün
sorulması gereken sorular açıktır:
Riskler neden
zamanında önlenemedi?
Erken uyarılar
neden dikkate alınmadı?
İhmali veya
sorumluluğu bulunanlar hesap verecek mi?
Devlet yönetiminde
sadakat değil liyakat, suskunluk değil etkin denetim, ayrıcalık değil adalet
esas olmalıdır. Fon meselesi bütün boyutlarıyla şeffaf biçimde araştırılmalı,
ihmali ve sorumluluğu bulunanlar tespit edilerek hukuk önünde hesap vermelidir.
Denetim
zaafiyetinin bedelini bir kez daha emekli, asgari ücretli ve dar gelirli
vatandaş ödememelidir.
DİYANET
AKADEMİSİ’NDE MAĞDURİYETLER VE BEKLENTİLER
İlahiyat eğitimi
almış ve gerekli mesleki yeterlilikleri taşıyan imam hatip ve Kur’an kursu
öğreticisi adaylarının, eğitim durumlarına göre 6-7 veya 9-10 ay gibi uzun bir
akademi eğitimine tabi tutulmaları, üniversitede daha önce gördükleri alan eğitimiyle birlikte
değerlendirildiğinde, adayları yeni bir külfetle ve zorlu bir süreçle karşı
karşıya bırakmaktadır.
Bununla birlikte,
Diyanet Akademisi’nde eğitim gören imam hatip ve Kur’an kursu öğreticisi
adaylarının yaşadığı ekonomik sıkıntılar da ayrıca dikkatlerden kaçmamaktadır.
Eğitim süresince ödenen aylık 8 bin 500 TL civarındaki harçlıklar, günümüzün
hayat pahalılığı karşısında temel ihtiyaçları karşılamakta yetersiz
kalmaktadır. Özellikle evli adaylar; kira, ulaşım, gıda ve aile giderleri
nedeniyle ciddi geçim sıkıntısı yaşamaktadır. Akademi yurtlarında kalamayan ve
ailesiyle ayrı bir ev düzeni kurmak zorunda kalan kursiyerlerin yükü daha da
ağırlaşmaktadır.
Bu nedenle
öncelikle akademi eğitiminin süresi ve içeriği gözden geçirilmeli, gereksiz
zaman kaybına ve maddi külfete yol açan uygulamalardan vazgeçilmelidir. Bunun
yanında adaylara yapılan ödemeler günün ekonomik şartlarına göre artırılmalı,
evli kursiyerlere kira ve konaklama desteği sağlanmalıdır. Geleceğin imam hatip
ve Kur’an kursu öğreticilerini yetiştiren bir kurumun, adayları geçim
sıkıntısıyla baş başa bırakması kabul edilemez bir durumdur.
KADINLARI AİLE
İÇİ SORUMLULUKLARI KONUSUNDA KIŞKIRTAN İÇERİKLERİN YAYGINLAŞMASI
Son dönemlerde
kadınlarımızı aile içi sorumluluklarından soyutlamaya çalışan, ev içi emeğini,
anneliğini değersizleştiren ve eşlerine karşı kışkırtan içeriklerin
yaygınlaşması, aile kurumunu dağıtmaya yönelik girişimlerdir.
İnanç ve
değerlerimize göre aile içinde her ferdin yüklenmesi gereken kendine has
sorumlulukları vardır. Bu sorumluluklar, iş bölümü ve tamamlayıcılık esası
gereği yerine getirilir. Bu anlayış aile içinde uyumu sağlar. Uyumun olmadığı yerde ise çatışmalar ortaya
çıkar.
Hak, hukuk ve
eşitlik gibi kulağa hoş gelen söylemleri kullanarak eşler arası iş bölümü ve
uyumu hedef alan anlayış; bizim inanç ve aile değerlerimizle taban tabana zıt
olan aile düşmanı feminist ideolojinin bir yansımasıdır.
Kadınlarımız
çocukların yetişmesinde, geleceğe hazırlanmasında ve bir evin aile yuvası
olmasında belirleyici bir role sahiptir. Anneleri bu vazifelerinden soyutlamak,
geleceğimizi karartma adına yapılan girişimler olarak görülmeli; anneliği ve
kadının ev içi emeğini küçümseyen yayınlar yasaklanmalıdır.
Annelerin ev içi
emeğinin değeri bilinmeli; 25 yıl evli kalanlara emeklilik hakkı tanınmalıdır.
UCM’NİN
AFGANİSTAN KARARI
Uluslararası Ceza
Mahkemesi’nin Afganistan İslam Emirliği yöneticileri hakkında aldığı tutuklama
kararını kabul edilemez buluyor ve kınıyoruz.
Afganistan
konusunda asıl hesap vermesi gerekenler, yıllarca bu ülkeyi işgal altında
tutan ve ülkenin büyük bir yıkıma
sürüklenmesine neden olan işgalcilerdir.
Eğer bugün kız
çocukları ve kadın hakları gerçekten düşünülüyorsa, öncelikle emperyalistlerin
yıllarca acımasızca katlettiği Afgan kız çocuklarının ve kadınların hesabı
sorulmalıdır.
Yıllarca
Afganistan’ı işgal altında tutanlar, bugün de ülkenin ulusal varlıklarını ve
kaynaklarını gasp ederek Afgan halkını yaptırımlar ve kısıtlamalarla ağır bir
yoksullukla cezalandırmaya devam etmektedir.
Uluslararası
kurumlar hiçbir devletin veya güç odağının çıkarlarının aracı haline gelmemeli,
emperyalist politikaların meşrulaştırma mercii olarak kullanılmamalıdır.
YEMEN'DE KALICI
BARIŞ ÇAĞRISI
Yemen’de yaşanan
çatışmalar endişe verici bir boyuta ulaşmıştır. 2015’ten bu yana defalarca
başvurulan askerî yöntemlerin Yemen’e kalıcı bir çözüm getirmediği, sivil
halkın mağduriyetini artırdığı artık görülmelidir.
Yıllardır sonuç
vermeyen bir yöntemin yeniden denenmesi Yemen’e yine barış getirmeyecektir.
Bugün ihtiyaç duyulan şey yeni cepheler açmak değil; kapsamlı bir iç uzlaşı,
diplomasi masası ve kalıcı barış sürecidir.
Bu noktada Türkiye
ve Pakistan’a önemli bir sorumluluk düşmektedir. Mekke İttifakı İslam
dünyasında yaşanan iç ihtilaflarda tarafları diplomasi masasına taşıyacak bir
mekanizma olarak kullanılmalıdır.
Türkiye ve Pakistan, Yemen’de bütün tarafları kapsayan bir uzlaşı sürecinin
önünü açmalı ve kalıcı bir barış anlaşmasına ulaşılması için inisiyatif
almalıdır.
AZERBAYCAN’DA
BAŞÖRTÜSÜ YASAĞI
Azerbaycan’da
öğrencilere yönelik başörtüsü yasağının sona erdirilmesini beklerken,
uygulamanın öğretmenleri de kapsayacak şekilde genişletilmesini büyük bir
endişeyle karşılıyoruz.
İnancı gereği
başörtüsü takan öğrencilerin eğitim hakkından, öğretmenlerin ise mesleklerini
icra etme özgürlüğünden mahrum bırakılması kabul edilemez. Bu uygulamalar; din
ve vicdan özgürlüğünün yanı sıra eğitim ve çalışma hakkını da ihlal eden ciddi
bir insan hakları meselesidir.
Söz konusu
uygulamalara yönelik eleştirilerin “başka bir ülkenin iç işlerine müdahale”
şeklinde değerlendirilmesini de kabul edilemez buluyoruz. Temel insan hakları
hiçbir devletin iç meselesine indirgenemez.
Türkiye’nin kardeş
ve Müslüman Azerbaycan halkına karşı tarihî, insanî ve ahlaki sorumlulukları
vardır. Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti, bu sorumluluğun gereği olarak Azerbaycan
yönetimi nezdinde gerekli diplomatik girişimlerde bulunmalı ve başörtüsü nedeniyle
yaşanan hak ihlallerinin sona erdirilmesi yönünde açık bir tutum
sergilemelidir.
Azerbaycan
yönetimini; öğrencilerin eğitim hakkını ve öğretmenlerin çalışma özgürlüğünü
güvence altına almaya, inançları nedeniyle vatandaşlarını ayrımcılığa maruz
bırakan uygulamalardan derhal vazgeçmeye davet ediyoruz.